Jullie weten vast nog wel van Kees, die samenwoonde met Keetje. En dat ze een tijdje uit elkaar waren. En dat ze elkaar toen weer tegenkwamen met patat en appelmoes.

Kees heeft het eigenlijk nooit aan Keetje verteld, maar vóórdat hij dat patatje ging halen, had hij dus nèt een enorme smakkerd gemaakt. Hij liep gewoon langs het schuttinkje waar hij al zo vaak gelopen had, een beetje te bedenken wat hij eens zou eten vandaag, en ineens was daar een afgrond die er nooit was geweest. Hij viel zó onverwacht, dat hij te laat was om zich in een bolletje te rollen.

Gelukkig zat er nog een beetje vering in de stekels op z’n kop en bleef z’n linkerachterpootje nog een beetje op het randje hangen.
Daardoor kon hij nog nèt een beetje met z’n tenen langs de wand al z’n pootjes weer onder zich krijgen, maar wat wás hij geschrokken.
Dus hij was nog een tijdje als een bolletje blijven liggen en kreeg toen dus zo’n trek in een patatje.

En soms, soms probeert hij het nog wel eens. Als hij weer langs de afgrond loopt. Dan laat hij zich voorzichtig zakken, gaat op z’n kop staan en steekt de tenen van z’n achterpootjes over de rand. Eerst de ene, dan de andere. Omdat hij het zo grappig vond om te voelen hoe láng hij kon zijn.